متن ادبی شهید مرتضی بصیری‌پور

| شهید مرتضی بصیری‌پور

بسم الله الرحمن الرحیم

گاهی خداوند، انسان‌هایی را انتخاب می‌کند که عمرشان، هرچند کوتاه باشد، اما نامشان تا همیشه در تاریخ ماندگار شود. انسان‌هایی که زندگی‌شان تنها برای خودشان نیست؛ برای یک ملت، برای یک عقیده و برای دفاع از حقیقت است. یکی از این ستارگان آسمان ایثار، شهید مرتضی بصیری‌پور است؛ نخستین شهید مدافع حرم استان خراسان جنوبی؛ جوانی که از دیار بیرجند برخاست و سرانجام، در راه دفاع از حریم اهل‌بیت علیهم‌السلام، به آرزوی دیرینه خود یعنی شهادت رسید.

مرتضی در سال ۱۳۶۵ در شهر بیرجند دیده به جهان گشود. در خانواده‌ای مؤمن و انقلابی رشد کرد؛ خانواده‌ای که ایمان، صداقت و خدمت به مردم، پایه‌های اصلی تربیت فرزندانش بود. از همان سال‌های نوجوانی، آرامش، ادب، فروتنی و روحیه مسئولیت‌پذیری در رفتار او نمایان بود. کمتر کسی تصور می‌کرد این جوان آرام و خوش‌اخلاق، روزی به یکی از نام‌های ماندگار مدافعان حرم تبدیل شود.

او به خوبی می‌دانست که امنیت، نعمتی نیست که بدون هزینه به دست آمده باشد. سال‌ها پس از پایان دفاع مقدس، دشمنان اسلام و انسانیت بار دیگر آتش جنگ را در منطقه برافروختند و این بار، حرم حضرت زینب کبری سلام‌الله‌علیها را هدف قرار دادند. خبر تهدید حرم، دل عاشقان اهل‌بیت را به درد آورد؛ اما برخی تنها اندوهگین شدند و برخی دیگر، همچون مرتضی، تصمیم گرفتند برخیزند و از حریم اهل‌بیت دفاع کنند.

مرتضی لباس سبز پاسداری را تنها یک لباس نظامی نمی‌دانست؛ آن را امانتی الهی می‌دید. او معتقد بود پاسدار بودن، یعنی در هر زمان و هر مکان، آماده دفاع از دین، مردم و ارزش‌های الهی باشی. به همین دلیل، وقتی زمان اعزام فرا رسید، با قلبی مطمئن و ایمانی استوار، آماده حضور در میدان شد.

شاید سخت‌ترین لحظه برای هر رزمنده، وداع با خانواده باشد؛ لحظه‌ای که نگاه پدر و مادر، همسر و فرزند، هزاران حرف ناگفته را در خود دارد. اما شهدا، دل‌هایشان را به خدا سپرده بودند. آن‌ها می‌دانستند راهی که انتخاب کرده‌اند، راه عشق است؛ راهی که پایانش یا پیروزی است یا شهادت، و هر دو، افتخارند.

مرتضی نیز با همین باور، قدم در سرزمینی گذاشت که هر وجب از خاکش، بوی مقاومت می‌داد. روزهای سخت، گرمای طاقت‌فرسا، خطر همیشگی گلوله و خمپاره و دوری از عزیزان، هیچ‌گاه او را از هدفش دور نکرد. همرزمانش روایت کرده‌اند که او در سخت‌ترین شرایط نیز لبخند از لب برنمی‌داشت. همیشه پیش از عملیات، قرآن می‌خواند، دعا می‌کرد و دلش را به خدا می‌سپرد. آرامشش، به دیگران نیز آرامش می‌بخشید.

شهید مرتضی بصیری‌پور باور داشت دفاع از حرم، تنها دفاع از یک ساختمان یا یک مکان مقدس نیست؛ دفاع از عزت اسلام، دفاع از فرهنگ عاشورا و دفاع از راهی است که حضرت زینب سلام‌الله‌علیها با صبر و استقامت آن را زنده نگه داشت. او بارها گفته بود اگر امروز دشمن را در آن سوی مرزها متوقف نکنیم، فردا باید در خانه‌های خود با او بجنگیم.

سرانجام، لحظه موعود فرا رسید. همان لحظه‌ای که سال‌ها برایش دعا کرده بود. مرتضی، در میدان نبرد و در دفاع از حریم اهل‌بیت علیهم‌السلام، به فیض عظیم شهادت نائل آمد. روح بلندش از قفس تن رها شد و به جمع یاران شهیدش پیوست.

خبر شهادتش، مردم خراسان جنوبی را در اندوهی عمیق فرو برد؛ اما در کنار این غم، افتخاری بزرگ نیز نصیب این دیار شد. بیرجند، فرزند رشیدی را تقدیم اسلام کرده بود؛ جوانی که نامش برای همیشه به عنوان نخستین شهید مدافع حرم استان خراسان جنوبی در تاریخ ثبت شد.

اما شهدا، هرگز از میان ما نمی‌روند. آن‌ها زنده‌اند؛ زنده‌تر از بسیاری که بر روی زمین نفس می‌کشند. هر بار که نام مرتضی بصیری‌پور برده می‌شود، خاطره مردی زنده می‌شود که همه دارایی خود را در راه خدا تقدیم کرد. مردی که می‌توانست زندگی آرامی داشته باشد، اما آرامش میلیون‌ها انسان را بر آسایش خود ترجیح داد.

امروز اگر امنیتی وجود دارد، اگر پرچم عزت این سرزمین همچنان برافراشته است، اگر صدای اذان و نام اهل‌بیت علیهم‌السلام در این سرزمین طنین‌انداز است، بخشی از آن را مدیون مردانی هستیم که از جان خود گذشتند و چیزی جز رضایت خدا را طلب نکردند.

شهید مرتضی بصیری‌پور به ما آموخت که ایمان، تنها در گفتار نیست؛ ایمان، در عمل معنا پیدا می‌کند. در ایستادگی، در وفاداری، در گذشتن از خواسته‌های شخصی برای آرمان‌های بزرگ. او نشان داد که راه شهدا، راه انسان‌هایی است که عاشق خدا هستند و عشق را نه در کلام، بلکه در عمل معنا می‌کنند.

امروز مسئولیت ما تنها زنده نگه داشتن نام شهدا نیست؛ بلکه ادامه دادن راه آنان است. راه صداقت، اخلاص، خدمت به مردم، دفاع از ارزش‌های اسلامی، حفظ وحدت و تبعیت از ولایت.

اگر هر یک از ما در جایگاه خود، وظیفه‌مان را به‌درستی انجام دهیم، در حقیقت ادامه‌دهنده همان راهی هستیم که شهید مرتضی بصیری‌پور و همرزمانش با خون خود ترسیم کردند.

در پایان، سلام و درود خدا بر روح بلند شهید مرتضی بصیری‌پور؛ سلام بر همه شهدای مدافع حرم که امنیت و عزت امروز ما، یادگار ایثار آنان است.

«شهدا رفتند تا ما بمانیم؛ اکنون نوبت ماست که آن‌گونه زندگی کنیم که شرمنده خون پاکشان نباشیم.»

روحش شاد، یادش جاودان و راهش پررهرو

نویسنده: سرکار خانم معصومه آسمانی

تولیدی کمیته اردویی و گردشگری

قرارگاه شهید محمود کاوه