روایت حماسه و خون در قاین؛ شهادت چهار مبارز انقلابی در قاین

خطه‌زرخیز و شهیدپرور قاینات آکنده است از یاد و خاطره دلیرمردان و راست قامتانی که همچون مشعلی فروزان جان خویش را در راه دین و کشور تقدیم کردند.

شهر قاین با تقدیم چهار شهید در ۲۲ آذر سال ۱۳۵۷ دومین شهر پیشگام خراسان در مبارزه با رژیم پهلوی و اهدای شهدای خویش به انقلاب اسلامی بود.

مردم قاینات مردمی مبارز و آزاده بوده‌اند که در زمان رژیم ستم شاهی هرگز زیر بار سلطه شاه و دار و دسته‌اش نرفته و بر همین اساس در زمان حکومت ستم شاهی مورد بی‌مهری واقع شده و از کمترین امکانات رفاهی، اجتماعی و فرهنگی بی‌بهره بوده‌اند.

در خرداد سال ۴۲ که رژیم جمعی از روحانیون و مبارزین انقلابی شهر مقدس قم را در فیضیه به شهادت رساند در همان ایام مدرسه جعفریه قدیم قاین نیز توسط حکومت ستم شاهی تخریب و تحویل آموزش و پرورش آن زمان شد تا مدرسه پهلوی سابق را در آنجا بنا کند و در آن زمان ۲ تن از مبارزین قاینی که دانشجو بودند دستگیر و بیش از ۱۴ سال در بند رژیم ستم شاهی محبوس شدند.

مردم قاینات اولین راهپیمایی عمومی خود را هفتم مهرماه سال ۵۷ آغاز و از آن پس هر روز در حمایت از مبارزات مردم سایر شهرها راهپیمایی و اعتراض می‌کردند تا اینکه در ۲۲ آذر همان سال که ماموران رژیم پهلوی اقدام به پاک کردن شعارهای انقلابی و نصب تصاویر شاه در معابر عمومی کرده بودند، مردم در مهدیه شهر تجمع و پس از سخنرانی یکی از روحانیون اعزامی از حوزه علمیه قم و منبر آیت‌ الله آیتی، ایشان را تا منزل همراهی ‌کردند که به راهپیمایی علیه رژیم شاهنشاهی تبدیل شد.

در ادامه در میدان امام و چهارراه حوزه علمیه و شهدای فعلی از پشت سر مورد هجوم نیروهای رژیم ستم شاهی قرار گرفتند که در آن روز چهار تن از مبارزین قاینی به نام محمد صبیانی، حاج محمد نصیری زاده، سید علی ریاحی و سید حسین مهدوی الحسینی به شهادت رسیدند.

همچنین چند نفر از انقلابیون به شدت مصدوم شدند و غلامعلی لاخی یکی از مجروحان یک ماه بعد در قاین به شهادت رسید.

به همین مناسبت روز ۲۲ آذر سالروز قیام خونین مردم قاین علیه رژیم ستمشاهی که در جریان آن پنج نفر از مردم انقلابی شهرستان قاینات از جمله شهیدان حاج محمد نصیری زاده، محمد صبیانی، سید علی ریاحی، سید حسین مهدوی الحسینی و غلامعلی لاخی به شهادت رسیدند، با تصویب شورای فرهنگ عمومی به‌عنوان روز شهرستان قاینات نامگذاری شده است.

شهید محمد نصیری‌زاده متولد سال ۱۳۱۱ در شهر قاین و فردی مذهبی و مقید بود که در بسیاری از محافل و مجالس مذهبی شرکت می‌کرد. او سال ۱۳۵۷ برای مبارژه با رژیم دست از کار کشید و مرتب هم می‌گفت: من به شهادت می‌رسم.

این شهید انقلاب اسلامی کشاورزی پاک‌دست و مومن بود و اگرچه از نعمت خواندن و نوشتن محروم اما در اثر مداومت در تلاوت قرآن کریم، نور قرآن بر دل وی تابیده و قلبش را مملو از معرفت و نورانیت کرد.

این معرفت و آگاهی بار مسئولیتش را سنگین کرد تا او را به فیض شهادت رهنمون ساخت و در راهپیمایی ۲۲ آذر ۵۷ مصادف با دوازدهم محرم به همراه دیگر شهروندان قاینی در تظاهرات خیابانی شرکت کرد و به آرزویش رسید.

شهید علی صبیانی نیز از دیگر شهدای این روز، متولد سال ۱۳۱۶ در قاین بود که در جریان این تظاهرات شربت شهادت نوشید.

وی بعد از دوران کودکی مدتی را در مشهد ادامه زندگی داد و از جوانی علاقه زیادی به کارهای فنی داشت که به همین سبب به شغل مکانیکی و مدتی به رانندگی پرداخت.

این شهید بزرگوار قبل از پیروزی انقلاب اسلامی در جلسات مذهبی و راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت فعال داشت، در پخش اعلامیه‌ها فعال و همیشه با مزدوران رژیم شاهنشاهی در ستیز بود؛ چنانکه در راهپیمایی ۲۲ آذر سال ۵۷ هنگام تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی به دست مزدوران پهلوی به درجه رفیع شهادت نایل آمد.

سید حسین مهدوی الحسینی از دیگر شهدای انقلاب قاین است که سال ۱۳۳۶ خورشیدی، در خانواده آیت ‌الله سید علی مهدوی الحسینی در قاین متولد شد و در هفت سالگی پدرش را از دست داد.

تحصیلات ابتدایی و سپس متوسطه را تا سوم دبیرستان در زادگاهش گذراند و چون از دانش‌آموزان ممتاز دوران تحصیل بود در دبیرستان عَلَم پذیرفته شد. وی همزمان در دانشسرای قوچان پذیرفته شد که با توصیه زنده‌یاد مرحوم آذری در رشته ریاضی در دبیرستان عَلَم تحصیل کرد و پس از اخذ دیپلم و شرکت در کنکور در رشته مهندسی ارتباطات دانشگاه تهران قبول شد.

وی سال ۵۷ پس از اوج‌گیری قیام مردم و تعطیلی دانشگاه به قاین آمد و مردم را به مبارزه با رژیم پهلوی تشویق می‌کرد که در ۲۲ آذر ۵۷ به شهادت رسید.

شهید سید محمدعلی ریاحی نیز متولد سال ۱۳۴۰ بود که پس از اتمام تحصیلات ابتدایی به جوشکاری، مکانیکی و رانندگی پرداخت.

او را مصداق کامل این سخن امام راحل می‌دانند که در سال ۴۲ خطاب به ماموران رژیم شاه گفتند: «سربازان من در گهواره هستند.»

شهید ریاحی در جریان تظاهرات روز ۲۲ آذر ۵۷ قاین مجروح و در بیمارستان بستری شد و به‌ شهادت رسید.

از دیگر شهدای انقلاب شهرستان قاینات، شهید غلامعلی لاخی است که سال ۱۳۳۶ در خانواده مذهبی چشم به جهان گشود و بعد از اتمام دوران طفولیت برای فراگیری قرآن به مکتب خانه رفت.

وی در امور کشاورزی و دامپروری به خانواده‌اش کمک می‌کرد و با شروع انقلاب اسلامی در پخش اعلامیه‌ها، دیوارنویسی و تشویق و ترغیب مردم به شرکت در راهپیمایی‌ها و جلساتی که علیه رژیم ستمشاهی تشکیل می‌شد، کوشا بود.

این شهید بزرگوار هنگام نگهبانی از نیروگاه برق قاین که از دست ایادی رژیم پهلوی خارج شده بود، در بهمن ماه سال ۵۷ به طور مرموز به شهادت رسید.